| تبليغات | X |
 |
 |
||
|
چنین گفت رستم به اسفندیار که خواهم ز تو ماهی خاویار ------------------------------------------------------------------------------------------ تو کز محنت دیگران بی غمی به جون ننت کمتر از شلغمی ------------------------------------------------------------------------------------------ به دست آهن تفته کردن خمیر ز نزدم برو می دهی بوی سیر ------------------------------------------------------------------------------------------ کبوتر با کبوتر باز با باز گرفت مادرزن بیچاره را گاز ------------------------------------------------------------------------------------------ نیش عقرب نه از ره کین است بلکه مادرزنش در راه چین است ------------------------------------------------------------------------------------------ یکی از بزرگان اهل خرد برای خرش ساندویچ می خرد ------------------------------------------------------------------------------------------ آب زنید خاک را چون که نگار می رسد تعطیل کنید کار را وقت نهار می رسد ------------------------------------------------------------------------------------------ پسر نوح با بدان بنشست کوپن نفت و روغنش گم گشت ------------------------------------------------------------------------------------------ شنیدم که دارای فرخ تبار دو تا گورخر خورد وقت نهار ------------------------------------------------------------------------------------------ عشق بازی چیست ، سر در پای جانان باختن جنس قلابی به مردم روز و شب انداختن ------------------------------------------------------------------------------------------ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند جای شام و سحری یک کاسه آبم دادند ------------------------------------------------------------------------------------------ میازار موری که دانه کش است که مادرزنش در تگزاس هفتیرکش است ------------------------------------------------------------------------------------------ باز باران قطره قطره می چکد از سقف خانه سقف ما سوراخ دارد اوخ دارد ، آب دارد کله بزغاله ما شاخ دارد در عوض همسایه دست یمینی کاخ دارد شعر خود را پس پری شب برده بودم پیش عمه عمه ام شعر مرا خواند بر ملاج بنده کوباند بعد مثل مرغ جنگی گفت غران چون پلنگی یخ کنی یخچال فرنگی ------------------------------------------------------------------------------------------ اگر داری تو عقل و دانش و هوش برای همسرت کادو ببر موش ------------------------------------------------------------------------------------------ با بدان بد باش و با نیکان نکو فصل گرما یخ بخور سرما لبو ------------------------------------------------------------------------------------------ به رستم چنین گفت گودرز پیر که نانوا به من داد نان خمیر ------------------------------------------------------------------------------------------ دوستان شرح پریشانی من گوش کنید دیپلم خود بدهید آب هویج نوش کنید ------------------------------------------------------------------------------------------ یکی روبهی دید بی دست و پای پس از صرف مرغش کمی خورد چای ------------------------------------------------------------------------------------------ مکن غیبت مده بیهوده دشنام زنت آخر تو را اندازد از بام ------------------------------------------------------------------------------------------ کبوتر با کبوتر باز با باز خورم امشب چلو با یک عدد غاز ------------------------------------------------------------------------------------------ یکی از بزرگان اهل تمیز سوار بر خرش شد به بالای میز ------------------------------------------------------------------------------------------ شنیدم که دارای فرخ تبار دو تا گورخر خورد وقت نهار ------------------------------------------------------------------------------------------ چنین گفت رستم به اسفندیار که من گشنمه نون سنگک بیار ------------------------------------------------------------------------------------------ الا ای طوطی گویای اسرار به پای بینوایان نیست شلوار ------------------------------------------------------------------------------------------ تو کز محنت دیگران بی غمی چرا لنگه کفش بر سرم می زنی ------------------------------------------------------------------------------------------ یکی روبهی دید بی دست و پای تعجب نمود و پریدش ز جای که ای کلمن ، ای روبه پا ندار تو را دست و پا بوده روزی چهار کجا کرده ای دست و پاهای خویش فروختی نمودیش خرج حشیش چنین گفت روبه به درویش پیر شکم چون نداری تو ، خرده مگیر بها کرده ام دست و پا بهر نان مرا کلیه مانده از من ستان یکی کلیه پنداری آب زلال چرا که هنوزش نبردم موال ---------------------------------------------------------------------------------------------
به قبرستان گذر کردم کم و بیش بدیدم قبر دولتمند و درویش نه درویش بی کفن در خاک خفته نه دولتمند برد از یک کفن بیش ------------------------------------------------------------------------------------------ گویند که عشق را بکن درمانی زان پیش که در علاج آن درمانی ما چاره درد عشق دانیم و لیک صبر است علاج عشق و آن در ما ، نی ------------------------------------------------------------------------------------------ بی کمالی های انسان از سخن پیدا شود پسته بی مغز چون لب وا کند رسوا شود ------------------------------------------------------------------------------------------ با سر زلف تو مجموع پریشانی من کو مجالی که یکایک همه تقریر کنم آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات در یکی نامه محال است که تحریر کنم ------------------------------------------------------------------------------------------ تا شدم حلقه به گوش در میخانه عشق هر دم آید غمی از نو به مبارک بادم می خورد خون دلم مردمک چشم و سزاست که چرا دل به جگر گوشه مردم دادم ------------------------------------------------------------------------------------------ تا نگذری از جمع به فردی نرسی تا نگذری از خویش به مردی نرسی تا در ره دوست بی سر و پا نشوی بی درد بمانی و به دردی نرسی ------------------------------------------------------------------------------------------ آسوده کسی که در کم و بیشی نیست در بند توانگری و درویشی نیست فارغ ز غم جهان و از خلق جهان با خویشتنش به ذره خویشی نیست ------------------------------------------------------------------------------------------ یک چند به کودکی به استاد شدیم یک چند به استادی خود شاد شدیم پایان سخن شنو که ما را چه رسید از خاک در آمدیم و بر باد شدیم ------------------------------------------------------------------------------------------ اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاریک بودی ، جاودانه در این گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی ، شادمانه ------------------------------------------------------------------------------------------ سر سبزترین بهار تقدیم تو باد آوای خوش هزار تقدیم تو باد گویند که لحظه ایست روئیدن عشق آن لحظه هزاران بار تقدیم تو باد ------------------------------------------------------------------------------------------ نیم نانی گر خورد مرد خدا بذل درویشان کند نیمی دگر ملک اقلیمی بگیرد پادشاه همچنان در بند اقلیمی دگر ------------------------------------------------------------------------------------------ دل زتن بردی و در جانی هنوز دردها دادی و درمانی هنوز ------------------------------------------------------------------------------------------
از گریه سوختیم و تو آهی نمی کنی در آب و آتشیم و نگاهی نمی کنی ------------------------------------------------------------------------------------------ در عمل کوش و هر چه خواهی پوش تاج بر سر نه و علم بر دوش زاهدی در پلاس پوشی نیست زاهد پاک باش و اطلس پوش ------------------------------------------------------------------------------------------ همچنان در فکر آن هستم که گفت پیلبانی بر لب دریای نیل زیر پایت گر ندانی حال مور همچو حال توست زیر پای پیل ------------------------------------------------------------------------------------------ گر تو باشی می توان صد سال بی جان زیستن بی تو گر صد جان بود یک لحظه نتوان زیستن ------------------------------------------------------------------------------------------ نامرادی در جهان باید ز شمع آموختن سوختن خود را و بزم دیگران افروختن ------------------------------------------------------------------------------------------ خوشتر از دوران عشق ایام نیست بامداد عاشقان را شام نیست -------------------------------------------------------------------------------------------------------
|
|||
|
+
نوشته شده در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1385ساعت 17:43 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
|||
|
|
|
|
|
پیدای پنهان به هر جا که رسیدم بجز از عشق ندیدم *خود عاشق شدم و در طلب یار دویدم چو مجنون پی لیلی و چو شیرین پی فرهاد *شدم ز آتش عشق کور و ز ایام بریدم چو بلبل به هوای گل وصل تو نشستم *به امید بهار رخ تو رنج کشیدم مثال دل پروانه پی شمع نگاهت *به عشق تو تپیدم ره عشق تو گریزم ز انده و غم هجر تو درمانده نالان*چو اشکی شدم و از چشم عشاق چکیدم گدای روی تو گشتم و از عشق تو گفتم *نشانی ز تو و کوی تو اما نشنیدم به دنبال تو هر راه برفتم ولی افسوس * که روی تو ندیدم و وصالت نچشیدم به خود گفتم اگر نیست ولی هست جز او کیست* که من عاشق او گشتم و جز عشق ندیدم |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 16:13 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
 |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 16:10 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
 |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 16:9 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
|
آخر از عشق تو ساکن کلیسا می شوم می کشم دست از مسلمانی مسیحا می شوم می نشینم بر کشتی عشق ات همچو نوح یا به ساحل می رسم یا غرق دریا می شوم |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه نوزدهم اردیبهشت 1385ساعت 16:6 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
 |
||
|
+
نوشته شده در شنبه نهم اردیبهشت 1385ساعت 9:43 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
 |
||
|
+
نوشته شده در شنبه نهم اردیبهشت 1385ساعت 9:23 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
 |
||
|
+
نوشته شده در سه شنبه پنجم اردیبهشت 1385ساعت 17:26 توسط محمدحسین گلپایگانی
|
|
||
|
|
|
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
||
|
|
|
|
|
POWERED BY
BLOGFA.COM |
||