پیمودن ِ راه های سخته .

 حواس مون باشه که سختی های بین راه رو اینقدر پررنگ نکنیم که از ارزش هدف کم بشه .

حواس مون باشه که "توی راه نمونیم"

راه برای گذشتنه .

یادمون باشه که وقت و انرژی مون رو صرف ساکن موندن و جنگیدن نکنیم .

"در حال راه رفتن بجنگیم"

همیشه بی عقربه اند

تا عمق درد های من

هیچ وقت حساب نشود

بعضی ها

روی دفتر خط دار هم

کج می نویسن .

برای تعریف شون وقت کم میاری .

وقتی خاطره شدن ،

با چند جمله ی کوتاه هم می تونی ابراز شون کنی .

در هر حال

همه مساحت رو فقط می تونن ببینن .

کی می تونه عمق رو درک کنه ؟

و من ادامه می دهم .

صبر کنید !

من یک بهانه می خواهم برای ایستادن

و بهش خیلی انتقاد داره

دقیقن باید خفه شه و حرف نزنه !

واگر نه طرف فکر می کنه خیلی آدم سرشناس و بزرگیه که داره ازش انتقاد می شه !

به هر حال منطق یه چیزیه که همه ندارن .

مثل کمبود که خیلی ها دارن

فکر کنم آدم هایی که از همه بیشتر می خندن ،

وقتی دیگه نمی خندن

هم تابلو می شن

هم طول می کشه تا عادی و مثل سایق بشن

اگر یک کودک با انتقاد زندگی کند ، تحقیر شدن را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با خصومت زندگی کند ، دشمنی را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با بردباری زندگی کند ، صبور بودن را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با رضایت زندگی کند ، دوست داشتن را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با احساس امنیت زندگی کند ، وفاداری را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با تعریف و تمجید زندگی کند ، قدر دانی را یاد می گیرد.

اگر یک کودک با شرمندگی زندگی کند ، احساس گناهکار بودن را یاد می گیرد.

و اگر یک کودک با انصاف زندگی کردن را یاد بگیرد ، عادل بودن را یاد می گیرد.

 يا نگاه خسته اي را خواب كرد